Kiedy warto udać się do neurologopedy?

U niemowląt i małych dzieci

Warto skonsultować trudności ze ssaniem, przyjmowaniem pokarmów, rozszerzaniem diety, nadmiernym ślinieniem, oddychaniem przez usta albo ograniczoną ruchomością języka i warg. Sygnałem może być również brak gaworzenia, niewielka liczba gestów, słaba reakcja na imię czy wyraźnie wolniejszy rozwój komunikacji.

Pojedynczy objaw nie przesądza o zaburzeniu. Znaczenie ma cały obraz rozwoju, dlatego ocenę łączy się z wywiadem i obserwacją dziecka.

U dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym

Powodem konsultacji mogą być: mało zrozumiała mowa, utrwalone nieprawidłowe realizacje głosek, trudność z budowaniem wypowiedzi, rozumieniem poleceń, komunikacją społeczną, jedzeniem lub gryzieniem. Oceny wymaga także regres — utrata wcześniej nabytych umiejętności.

U osób dorosłych

Neurologopeda wspiera osoby po udarze, urazach czaszkowo-mózgowych, operacjach oraz w chorobach neurologicznych. Konsultacja jest wskazana przy trudnościach z mówieniem, rozumieniem, czytaniem, pisaniem, planowaniem ruchów artykulacyjnych lub bezpiecznym połykaniem. Nagłe zaburzenia mowy albo połykania wymagają pilnej oceny lekarskiej.

Jak przebiega pierwsze spotkanie?

Spotkanie rozpoczyna szczegółowy wywiad. Następnie oceniane są umiejętności komunikacyjne i — zależnie od potrzeb — oddychanie, napięcie i ruchomość struktur ustno-twarzowych, artykulacja, gryzienie, żucie oraz połykanie. Na końcu omawiane są wnioski i dalsze kroki. Nie każda konsultacja kończy się zaleceniem terapii.

Jak się przygotować?

Warto zabrać posiadaną dokumentację: wcześniejsze diagnozy, wyniki badań słuchu, wypisy, opinie innych specjalistów i listę przyjmowanych leków. Pomocne są krótkie nagrania zachowań, których nie da się łatwo zaobserwować podczas wizyty. Dziecku najlepiej spokojnie powiedzieć, że spotka się ze specjalistą, który chce zobaczyć, jak mówi, bawi się lub je.

Najczęstsze pytania

Powiązane materiały